رباعی شمارهٔ ۵۳

رباعی شمارهٔ ۵۳

از وصل نهان ما که غماز نیافت
انجام کسی ندیده آغاز نیافت
در دوست شدم محو به حدی که مرا
هم دوست طلب کرد و نشان باز نیافت