رباعی شمارهٔ ۱۱۵

رباعی شمارهٔ ۱۱۵

ای آن که ز درد رسته ای، شرمت باد
فارغ ز بلا نشسته ای، شرمت باد
تو سنگ دلی و تهمت بی اثری
بر جلوهٔ حسن بسته ای، شرمت باد