رباعی شمارهٔ ۱۰۴

رباعی شمارهٔ ۱۰۴

ای عیش به آلایشت آمیخته اند
وی غم ز صفای سینه ات ریخته اند
ای عشق عجب درد سرشتی، پیداست
کز آب و گل منت بر انگیخته اند