رباعی شمارهٔ ۴۰

رباعی شمارهٔ ۴۰

از شرم گناه شاید از خون گریم
از ابر بهار بر خود افزون گریم
اشگی باید که نامه ام شسته شود
چون عمر وفا نمی کند چون گریم