رباعی شمارهٔ ۱۰

رباعی شمارهٔ ۱۰

ای فیض بسی موعظه گفتی بعبث
در گوش نکردی درو سفتی بعبث
نوری بدل کسی نمی بینم من
بس خانهٔ تاریک که رفتی بعبث