افسوس

ای سنگِ گرانِ نشسته بر گردن

که من امروز ببایست که همچون رستم

غزل

جهان‌آرا، خدای جان‌فروزان

پناهِ جان ز طوفانِ فروزان

دلی ده کافتابت در وی افتد

یقین چون کوه در بنیادش افتد

زبانی ده که نامت برفِشاند

ثنا را چون گُلِ شیرین برآرَد

ز کارم دور دار آلایشِ راه

به راهم رهنمایی ده گهِ کار