معجر غارت رفته

تا به قربانِ لبِ تشنه ترش افتاده

ماه، خونین جگر از این خبرش افتاده

دلِ زینب به عزا ، روضه‌ی سر برپا شد

تا در آن دشت به هر سو نظرش افتاده

خیمه‌ ی سوخته و معجر غارت رفته

آتش از آهِ یتیمان به پرش افتاده

هر طرف می نگرم آیه ای از قرآن است

Amir mohammad akbarzadeh

نگاهت مرهمِ جان است و دیگر پند لازم نیست

به حُسنَت، سرمه و سرخاب و سیماوند لازم نیست

دوای دردِ بی درمانِ قلبِ من، لبانت شد

مرا با بوسه ات دریاب، دیگر قند لازم نیست

همیشه دوستت دارم - به جان مادرم - اما

تو از بس ساده ای ، خوش باوری ، سوگند لازم نیست

به لطف طعم لب های تو شیرین می شود شعرم

شب که فانوس می‌چکد از ماه، می‌رسی در خیال بارانی

مثل رازی به گوش مردم شهر ، می‌رسی و عمیق می مانی

کوچه‌ها را دوباره می‌پویی ، در پی خاطرات رنگارنگ

می‌رسی تا لب درختی پیر ، می‌شوی باز غرق حیرانی

با تو هر لحظه یک شروعی سبز، با تو هر برگ قصه‌ای دیگر

می‌نویسم تو را به هر غزلی، با قلم‌های شوق عرفانی

می‌رسی و غبار راه از تو ، می‌تکانی به دامن شب‌ها

تا دلم خون شد ز درد و ماجرای اسب ها

بر حسینم شد عیان جور و جفای اسب ها

جای بوسه بود بر جسمش ز جد اطهرش

مانده بر آن پیکرِ صد چاک، جای اسب ها

ناله  وا غربتا سر داد در آن دشت ، کاش

خواهرش سدّی شود در لابلای اسب ها

نعل ها ی تازه غوغا می کند بر جسمِ شاه