ویار وبا

به آینه نرسیدم که بغضِ شیشه نریزد

که روی صورتِ من ردّی از تباهیِ زن بود

شبی که در تبِ کابوس دست و پا زده بودم

طنابِ دارِ اتاقم، پناهِ خسته ی تن بود

تو با طراوتِ باران به سمتِ من ندویدی

تو آمدی که در این شهرِ بی‌ستاره‌ی تاریک

به جای خونِ رگم، ماشه در گلوله بریزی

و خط کشیده‌ای از من به سمتِ درّه‌ی باریک

دکتر سید هادی محمدی

شکسته بند

در مفصل‌هایش تق تق می‌کند

به معده ی دیوار نمی‌چسبد

ز........ن

در من زنی به آخر خطش رسیده است

یک زن که با طناب خودش دار می‌شود

یک زن که در سکوت خودش جیغ می‌کشد

یک زن که پای ثانیه انکار می‌شود

من یک دروغ کهنه‌ام از جنس آرزو

یا اسم مستعار پر از حسرتم فقط

در قحطیِ بهانه ی انزاله های گرم

صد قاب عکس خالی و بی صورتم فقط

عفریته

پیراهنم بویِ تو را انکار کرده

ساعت مرا در بُهتِ شب بیدار کرده

در قفلِ در چرخیدی و در باز می‌شد

پایانِ من بودی که باز آغاز می‌شد

لرزید پُشتم ، عاشقی از دست افتاد

تصویرِ تو در قابِ عکسِ مست افتاد

دیوارهای خانه روی دوش من بود

نعشِ سکوتی تلخ در آغوش من بود

آناتومی قفل

تو اون‌قدر دوری از دنیام

بی سر و پایی آوانگارد

کفشِ منِ خسته روی دم‌پایی‌هاست

پایانِ من و شروعِ تنهایی‌هاست

در سردترین حادثه ی دلتنگی

هر قصه، تقاصِ بی‌سر و پایی‌هاست

سایه خوار

گوشه‌ی سفره‌های بی‌برکت

مانده بودم که سیر شان بکنم

کِرم هایی حقیر و بی‌حرکت

من که بودم؟ سوالِ تکراری

مثل یک دکمه ای که می لنگد

زن سفالی

سکوت، پنجره را خورد قاب خالی ماند

برای دیدن دنیا، فقط خیالی ماند

اتاقِ سرد و زنی که درونِ آینه مُرد

به جای بوسه‌ی گرمش، لبِ زغالی ماند

صدای خواهرِ ساعت، سقوطِ فلسفه‌ها

و روی گردنِ تقویم، جایِ شالی ماند

کتاب‌های نخوانده، حروفِ پوسیده

کنار جمجمه‌ها مغزِ پرتقالی ماند

طویله

و بعد این همه انگاره های تکراری

که زل زده هیجانم  به چشمِ بیداری

منم جنازه‌ی خوش‌پوشِ شهرِ ناهنجار

تو در کجایِ جهانم؟ کجایِ این کاری؟

دوباره پاکتِ بهمن، دوباره کامِ عمیق

دوباره پرسه زدن در تخیلاتِ رقیق

حریفِ خاطره هایم هنوز تب دارد

خدا بخیر کند دست ما و نای رفیق

ساعت خواب استعاره

کلمات را در چرخ‌گوشتِ زنگ‌زده می‌ریزند

و از گلوی بریده‌ی قناری‌ها

کشکول های  اتوکشیده‌ی پلاستیکی

از روی بندِ رخت می‌بَرد

ساعت بی عقربه

خون می‌چکد از بغضِ ترک‌خورده‌ی ماه

در ساعتِ بی‌عقربه‌ام گم شده راه

از ریشه‌ی این سایه کبوتر رویید

دندانه ی فردا  شده همبستر آه

لکه دار

مرا اگر سَرِ هر طعمه احتکار کنی

سکوت ثانیه ها را شبانه بار کنی

میانِ بغضِ جهت، در اتاقِ شش‌در‌هیچ

تمامِ زندگی‌ات را فقط حصار کنی

نشسته باشی و با حُکمِ دل ورق بزنی

سرِ نبودنِ او با خودت قمار کنی

بلیطِ یک‌سره باشی به مقصدِ پاییز

و ریل‌های جهان را پُر از قطار کنی

seyedhadi1369727

شعرها (153)

محتواها (0)