شهرزاد

دیر امدی عشقم ببین من ماه راهت نیستم

من کوه صبرت بودم اماچشم انتظارت نیستم

دیر آمدی  اما بببن در کار زار گریه ها

در کوچم از هر خویش، تن دیگر کنارت نیست

چشمی ببند باز کن این را ه های رفته را

رفته ام از  هر خاطره ، دیگر گناهت نیستم

میبینمت  آرامِ جان،  آرام ، جانم میرود

حتی در این ویرانگی درد عیانت نیستم

ساناز زبرشاهی

شهوتِ پاییز

آمدی جانم به قربانت  ، ولی حالا چرا؟!

بامی و معشوق بودی، اینکَت تنها چرا؟!

در غمت هر تارِمو ، تا استخوانم پیر شد

نیست ردی از تو در دنیای من برجا چرا؟!

من به دل گفتم دراین صحرایِ مرده آب نیست

برخیالی اینچنین بیهوده پس ، شیدا چرا؟!

گفتَمَش حالا که زورقبانِ  تو  طوفان شده

بی محابا با خیالش  ، بر  دلِ  دریا چرا ؟!

نقطه یِ مجهولِ زمان

چشمان تو ،  آرامترین خواب جهان است

در پرتوش  انگار  که  خورشید نهان است

قلبم که  بدام تودرافتاد ودرافتاد درافتاد

چشم تودو صد تیر ،نگاهت که کمان است

چشمم  به دو چشمِ تو که  افتاد نفهمید

چشمانِ  تو آن نقطه یِ مجهولِ زمان است

ای داد از این نقطه یِ  برخوردِ شب و روز

از دست دو چشم تو دلم غرقِ فغان است

اعجاز

بـر پرتـگاهِ آرزوهایـم  ولی، پـرواز ممکن نیست

آشوب از پایانم اما،لحظه یِ آغاز ممکن نیست

حتی خـداهم پرده از سیمایِ خود اینبار بردارد

بی تو بر این ویرانه جان، اعجـاز ممکن نیست

وقتی میـانِ استخــوانـم خانـه پــُر کــردی

درجانِ من پنهان شدن چون راز ممکن نیست

یک  دم به دور از هر هیاهو  عاشقت بودن

در قصــه یِ دو عاشـقِ لجبـاز ممکـن نیست

کهنه قمار

من با تو عجین هستم ،چون روح به یک‌پیکر

چون ماه به منظومه  ،چـون کوه به یک بستر

من با تـو‌ رها هستم،چون جان به جهانی دور

این بـار سـرابی نیست  ، در دغدغه هایِ کـور

این بار میان ما در  ، ناگفته یِ پنهان نیست

این بـار دراین آغاز ،نه ،نقطه یِ پایان نیست

این بار میان ما ، این فاصلـه یک غـم نیست

درقصه یِ مااین عشق یک قصه یِ مبهم نیست

قرنِ انقراضِ انسان

گویی شمعی درمیانه یِ  یک تاریکیِ مطلق روشن است

انبوه سایه هایِ بلند را

بر دیوار هایِ آسمان میتوان دید...

بر هیچ و پوچ هستی میخورد!!

اینجا همه چیز درهم است.

ققنوس

تورا دیدیم شبیه خوابها بودی، شبیه مردی از افسانه هایِ دور

شبیه عهدی از خلقت ، شبیه ماندنی تا بسترِ  بیراهه هایِ گور

میانِ شعله ات رقصیدمو ققنوس من ازخاکِ تو برخاست

و از آتــش دمیــد صـد پیلـه از پروانـه هایِ کـور

تو را زیبا بتـم ، هی رج به رج از مَـه تراشیــدند؟

که بــر پایت فتـاده جمعــی  از دیوانـه هایِ نور

صدایت مستو ،چشمانت ، و  لبهای غزل خـوانت

شرابِ نـاب شـراز است  در میخــانه هایِ شــور

منو تـو ، جاده ای تا به ابد ،هی دوش بر دوشت

تـو ای شَـه زاده ی جاویــد در افسـانه های دور

خیابان

پراز ناقوس های مرگ ،من آن کابوسِ بیدارم

به دنبالِ تو میگردم ، تویِ جا مانده در خوابم

به دنبال چه میگردی ،که من در عمقِ جانِ تو

همان  اندوهِ بی علت  ،همان افسوسِ پنهانم

میانِ چشــم هایِ او ، مــرا هر لحظه میبینی

که من در مغــز و جان ، تو برایِ عشـق پایانم

میانِ جانِ من ماندی ، میان جانِ تو ماندم

برای ردِ پــایِ تـــو ، من عمری آن خیابانم

ماه

ازتوچِه پنهان که منم دیوانه یِ آغوشِ رویایت

و منم شیـداترین  دیـوانه ات، مجنـونِ دنیایت

تو مرا  به سـرزمینی دور در افسـانه هـا بردی

به آن  افسـانه هایِ خفتـه در چشمانِ دریایت

نگاهم کن میان چشمهایم ماه را اینگونه میبینی

ببخش تشبیـه ها  را ،نیست حتی ماه، همتایت

تمامِ واژه هایِ این جهــان را زیر و رو کردم

مبــرایی تـو از واژه و افلاکـی ست  معنــایت

بیــا برسرزمینــم بی محــابا حکمـــرانی کن

تو ای شیـداترین وامق ، منم  عذرای زیبایت

دوستت دارم

ای در تبو تابِ دلـم  پنهــان ، دوستت دارم

ای مُنتَهـایِ  آرزو در جـــان ، دوستت دارم

چون یوسفــم وقتی خــدایِ قصــه ام باشی

من درمیـانِ چــاه و زنــدان ، دوستت دارم

ای در تپــش هایِ غـــرورِ واژه ها پنهــان

چون مـاه در شبهایِ تهـران ، دوستت دارم

هی در وجـودم در پیِ کشفِ تو می گردند

ای باشکـوهِ مانده در جـان ، دوستت دارم

اسرافیل

تو چـون مــاه یی نمیبینـی ،فراز پرشکوهت را

چو در جــانِ منی هرگــز ،نمیبنی شروعـت را

توخود یک انقلاب در خلقتِ  پروردگار  هستی

وچون معشوقِ جـانانی ، نمیبینی عروجــت را

خدایی لایـــزالی تــو ،  بر این اقـوام بـد باور

ببین با چشم من گاهی ،این خیلِ شکوهت را

چنان دیوانه داری تو ، به هر کوی و خراباتی

که اسرافیل با صورش ، محیا  کرد  عبورت را

پیله

ممنـوعه ای ، چـون سیب هایِ مـادرم  حـــوا

هرکَس به دام تو نشست همرنگ شیطان شد

عمـری از دلــدادگی هایــم زمیـن خــوردم

آری ببینن در جانِ من اینگونه عصیــان شد

آری ببیــن اینگـــونه از احسـاس میتـرسم

حتی عبــور از تــو برایــم سخت آسان شد

باور کن حتی قصــه هایِ این جهـان کذبند

حتی بهشت از خلقتِ یک عشق ویـران شد

sanazzebarshahi

شعرها (28)

محتواها (0)