سارِ بیرنگ

سارِ بیرنگ به دلم می‌اندازد

صدای پای سگ کوچکی بر سنگ

رنجِ روانی دستمالی شده

از ترسی فاسد لابلای سیناپس‌ها

صنم چوبین

که کنج عزلت گزیده در سرم

و زیر آماج پیکان‌های پیامبر

غمی مبسوط را میان زانوانش

استخوانچهٔ سندانی گوش را

آن را گم می‌کند در کلمه‌ای

صدایی که از استخوان کتف

تا نگاهی از پشت حنجرهٔ رویا

تا تحت‌القرط کلمه‌ها باشد

خفته در آغوش ابرهای سرگردان

در آغوش خویش از خواب برخاسته‌ام

گلی دارم که در رنگ خود مردد است

ریشه در عمق رویا دارد و گلبرگ‌هایش را

کابوسی آرام آرام می‌جود

خرمالوهای پای درخت معکوس

نزدیک غروب آفتاب که می‌شود

به چشمان درونِ قابِ بوالهوس

صدای فصل‌ها را می‌بافد

درهای مجازی این جهان‌اند

هنگامی که در بسته می‌شود

پشت آن را نمی‌توان دید

پنجره رو به جهانت گشوده شد

و حرارت نسیمی سوزان به جانم وزید

و تپش‌های قلبم خاکستر شد

فسادِ خاکسترِ افسردهٔ افسونِ افسانه‌ات