غزل شمارهٔ ۷۱

غزل شمارهٔ ۷۱

جان من می رقصد از شادی، مگر یار آمده ست
می جهد چشمم همانا وقت دیدار آمده ست
جان بیمارم به استقبال آمد، تا به لب
قوتی از نو مگر، در جان بیمار آمده ست
می رود اشکم که بوسد، خاک راهش را به چشم
بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمده ست
زان دهان می خواهد از بهر امان، انگشتری
جان زار من که زیر لب، به زنهار آمده ست
تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک
از فراقت روز برمن، چون شب تار آمده ست
بی تو گرمی خورده ام، در سینه ام خون بسته است
بی تو گر گل چیده ام، در دیده ام خار آمده ست
گر نسیمی زان طرف، بر من گذاری کرده ست
همچو چنگ از هر رگم، صد ناله زار آمده ست
روز بر چشمم، سیه گردیده است از غم، چو شب
در خیالم، آن زمان کان زلف رخسار، آمده ست
گر بلا بسیار شد، سلمان برو، مردانه باش
بر سر مردان، بلای عشق بسیار آمده ست