غزل شمارهٔ ۳۴۷

غزل شمارهٔ ۳۴۷

ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیده ای
تا بی گناه از ما چرا چون بخت بر گردیده ای؟
ای کاش دشمن بودمی نی دوست چون بر زعم من
با دشمنان پیوسته ای و ز دوستان ببریده ای
بر من نبخشاید دلت یا رب چه سنگین دل بتی
ما ناکه یا رب یا ربم در نیمه شب نشنیده ای؟
از عجز و ضعف و مسکنت وز حسن و لطف و نازکی
ما خاک خاک آستان، تو نور نور دیده ای
از اشک سلمان کرده ای آبی روان وانگه از آن
دامن ناز و سرکشی چون نارون پیچیده ای