غزل شمارهٔ ۳۱۵

غزل شمارهٔ ۳۱۵

سر کویش هوس داری، خرد را پشت پایی زن
درین اندیشه یکرو شو، دو عالم را قفایی زن
طریق عشق می ورزی خرد را الوداعی گو
بساط قرب می خواهی بلا را مرحبایی زن
چو آراید غمش خوانی که باید خورد خون آنجا
دلا تنها مخور خوان را به زیر لب صلایی زن
ز بازار خرد سودی، نخواهی دید جز سودا
بکوی عاشقی در شو، در عزلت سرایی زن
صبوح می پرستانست همین ساقی شرابی ده
سماع بینوایانست هان مطرب نوایی زن
مرا تیر تو سخت آید که بر بیگانگان آید
چو زخمی می زنی باری، بیا بر آشنایی زن
غمش دریای بی پایان و ما را دستگیری نه
گذشت آب از سرت سلمان چه پایی دست و پایی زن؟