غزل شمارهٔ ۱۹۳

غزل شمارهٔ ۱۹۳

سنبلت را صبا بر گل مشوش می کند
هر خم زلفت مرا نعلی در آتش می کند
باد در وقت سحر می آورد بویت به من
باد وقتش خوش! که او وقت مرا خوش می کند
لعل جانبخش لبت دلهای مسکینان به لطف
جمع می دارد، ولی زلفت مشوش می کند
دیده تر دامنم تا می زند نقشت بر آب
خاک کویت را بخون هر شب منقش می کند
توبه زهد ریایی نیست کار عاشقان
ساقیا می، کین فضولی عقل سرکش می کند
زان شراب ناب بی غش ده که اندر صومعه
صوفی صافی برای جرعه ای غش می کند
نام و ننگ و صبر و هوش و عقل و دینم شد حجاب
ترک من باز آ که سلمان ترک هر شش می کند