قطعه شمارهٔ ۱۳

قطعه شمارهٔ ۱۳

ای خداوندی که پر شد گنبد فیروزه رنگ
گوش تا گوش از صدای کوس فتح و نصرتت
چون خروش نوبتت بشنید گردون گفت من
پیر گشتم نوبت من رفت و آمد نوبتت
دامن آخر زمتان پر شد ز فیض بخششت
گردن گردون دون خم شد ز بار منتت
پادشاها بنده در حضرت به رسم عرضه داشت
انبساطی می نماید بر امید رحمتت
قرب چل سال است تا سکان شرق و غرب را
طبع سلمان می کند در گوش در مدحتت
زان جهان پرکرده ام از شکر شکرت که من
بسته ام در استخوان چون پسته مغز نعمتت
با چنین نعمت که خواهد ماند تا دور ابد
شرمساری می برم حقا هنوز از خدمتت
در ثنای حضرتت دور جوانی گشت صرف
نوبت پیری رسید اکنون به امر حضرتت
گوشه ای خواهم گرفتن تا اگر عمری بود
چند روزی بگذرانم در دعای دولتت
علت پیری و درد پا و ضعف جسم و چشم
می برد درد سر من بنده را از صحبتت
گفته ام در باب خود فصلی دو سه آن را جواب
چشم دارد بنده از درگاه گردون حشمتت