پس از تو

رقیه  کریمی

تو آن محبوب سنگین دل پریشانم نکن یارا

دلم هم بند انفاست هراسانم نکن یارا

تنم از دوریت بگداخت به سان شمع سوزانی

اسیر غربت دوری که نسیانم نکن یارا

دلم را می برد هر دم نسیم موج گیسویت

بتا رحمی بکن برمن که حیرانم نکن یارا

چنان آهی کشم  امشب تنت از هیبتش سوزد

بیا امشب به بالینم پشیمانم نکن یارا

سر به سرم باز نذار و برو

ریشی ندارم که گذارم گرو

هرچه دلت خواست ازینجاببر

چاره به حالم نکند خون جگر

خسته ترین شاعر زنجانی ام

نئشه ترین عالم زندانی ام

من که منم خام کسی نیستم

بسته تن و رام کسی نیستم

"پریشان می کنی جانا چنین نازی چرا با ما ؟

که صیدم می کند چشمت چنین قتلی روا با ما؟

نهان معشوق پنهانی تو از حالم خبر داری ؟

بپیچد در ز هر گوشه چنین نقلی سزا با ما ؟

که نامحرم رسد دستش دو یاقوتی یمانی را

که سوزاندست جگر سینه چنین زخمی جفا با ما؟

شب آرامی ندارم من که مردابی پریشانم

که بختم درگلی مانده ست خداوندا قضاباما ؟

"درپس این پرده چه رازی نهفت ؟

تیغ اجل پیکره ام را نسفت

خیره سر از وعده دنیا منم

پخته ترین عاشق تنها منم

سینه پرازحرف نگفته بماند

راز تمنای دلم را نخواند

کودک تنهای همان کوچه ام

جای کتک های زمان ، گونه ام