فرز و ماهر

در دوبیتی عشق من، چون باباطاهر نیستم

من که در شهر دلت، دیگر مسافر نیستم

از تو و از شهر عشق تو، عزیز نازنین

راضی ام عشقم ببین، آزرده خاطر نیستم

گرچه که من آسمانی هستم، ای زیباترین

آه و صد افسوس که، مرغ مهاجر نیستم

من که شاعر بوده ام، با صد غزل همره شدم

عشق من با انوری، من که معاصر نیستم

رضا روزگر

نوبر میوه

نسترن، عشق دلم، جای تو در گلدان است

روی گلبرگ دلت، اشک همان باران است

قهوه ی تلخ قجر، می‌خوری و میدانم

فال زیبای تو در، عمق دل فنجان است

گرچه گیلاس لبت عشق، پر از شیرینی ست

نوبر میوه، به وقت خود تابستان است

ابرویت خط شکسته، و لبت نستعلیق

نقطه ی خال لبت، حسرت خطاطان است

یاد تو هست

وقتی گره از موی خود،ای عشق من وا می‌کنی

دنیای محزون مرا، حقا,,که زیبا می‌کنی

من یک نهنگ عاشقم، تو با نوازش های خود

من را فراری از دل و آغوش دریا می‌کنی

تا کی به وعده‌های تو،دل خوش کنم زیباترین

با عاشق چشم خودت، امروز و فردا می‌کنی

من که شدم مجنون تو، پس ای نگار نازنین

چشم و دلت را تو چرا، مانند لیلا می‌کنی؟!

حتی خود میز

دل را فقط با غصه ی عشقت بیامیز

زیرا که از عشق تو شد، این سینه لبریز

ای دست های تو بهار و چشم تو یاس

من مانده ام بی روی تو، در فصل پاییز

من مولوی عاشقم، یک شعر دارم

ای شمس چشمان تو، عاشق تر ز تبریز

حتی اتاقم بوی عشقت را گرفته

فهمیده که عاشق شدم، حتی خود میز

برج میلاد

قالی چهره ی تو قالی کرمانی شد

جنگل زلف تو چون جنگل گیلانی شد

ابر بارید و شدم گریه ای از فصل بهار

بارش گریه ی تو بارش گرگانی شد

زعفران لب تو برده قرار و هوشم

باعث رشک همان باغ خراسانی شد

قمصر لعل لبت کرده گلاب اشکم را

قمصر و فین دلت چون گل کاشانی شد

کاشی فیروزه

در چشم تو، بازی هر تقدیر چرخید

عاشق پر از غم شد، ببین دلگیر چرخید

وقتی سکانست داش آکل، پر غصه باشد

مرجان، کنار صخره بی تصویر چرخید

ببر نشسته در نقوش این پتوها

عاشق شد و در گوشه ای، چون شیر چرخید

عطار نیشابوری ام، سیمرغ هستم

صنعان دل ترسا شد و چون پیر چرخید

شمشیر نادر

وقتی لبت یک مزه ای همچون شکر دارد

دل می‌برد یکباره و قصد ظفر دارد

بی‌شک پلنگ منزوی تنهای تنها شد

در سینه اش عشق همان ماه و قمر دارد

با من چرا گفتی وصال خوب و شیرینت

در انتهایش اندکی خوف و خطر دارد

وقتی که دست باغبان با آن همه بخشش

جای نهال عاشقی امشب تبر دارد

از تبار بوستان

بخدا اگر بخواهم، دو سه بوسه مثل قندت

نده ای رفیق ناصح، به دو گوش من تو پندت

که شدم اسیر زلفت، که شدم درون بندت

(دل هر که صید کردی، نکشد سر از کمندت

نه دگر امید دارد، که رها شود ز بندت)

تو ببین که خانه ی من، ز رخ تو گشته روشن

تو شبیه باغ هستی، تو شبیه ناز گلشن

چو نخم به دست عشقت، تو نگو بسان سوزن

لشکر زلف

درون لشکر زلفت، چنین سپاهی نیست

به سینه ام مه زیبا، که سوز آهی نیست

نگو که رفتی و رفتن، دگر گناهی نیست

(جز آستان توأم در جهان پناهی نیست

سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست)

تو رود باش و نگه کن، که من فقط آبم

شبیه عشق تو هستم، شبیه مردابم

نگو که ای مه زیبا، بسان تالابم

ندیدی تو هنوز

زندگی خوب من، جان را ندیدی تو هنوز

راه های خوب و آسان را، ندیدی تو هنوز

کافه و نسکافه و طعم جدایی از لبت

قهوه و چائی و فنجان را، ندیدی تو هنوز

گله و گرگ و نگاه میش عاشق را چرا

آن سگ محبوب چوپان را، ندیدی تو هنوز؟!

نسترن ها و اقاقی های ناز باغ را

عشوه های ناز گلدان را، ندیدی تو هنوز

حرف از عید

حرف از بهار و از خود امید می‌زد

سیلی ولی بر صورت خورشید می‌زد

با اینکه عاشق بود و اهل عشقبازی

چشم رقیبم را یقیناً دید می‌زد

بر قفل سینه ناگهان با عشوه هایش

گاهی میان دلبران کلید می‌زد

حرف جدایی ناامیدی ناسپاسی

امشب چرا محبوب من شدید می‌زد

ذوالفنون تار من

در جام می، تو مستی انگور بودی

مانند آواز بنان، ماهور بودی

تو در میان عارفان شهر بغداد

با دارها مأنوس و هم منصور بودی

سیمرغ عطاری، به شهر هفتم دل

شاعر به شهر خوب نیشابور بودی

معشوقه ای زیبا و شورانگیز و جذاب

تو در فرنگ چشم من، بس بور بودی

rezarozghar

شعرها (19)

محتواها (0)