نقطه ی پایان

پنداشتیم گله به چوپان سپرده ایم

این گله را به شحنه ی سلطان سپرده ایم

تن پوش میش بر تن گرگ است و بیخبر-

ما گله را به گله ی گرگان سپرده ایم

در مرتعی که حاصل باران رحمت است

گفتیم دل، به وعده ی باران سپرده ایم

عهد و وفا به تکه ی نانی مقدس است

ما درد عشق را به غم نان سپرده ایم

علی اصغررضایی مقدم

رگ خسته

خون مرا کشید و رگ خسته را ندید

این جای زخمهای دهن بسته را ندید

خونابه های هر رگ در خون نشسته را

برد و نگاه پیکری دلبسته را ندید

جان مرا فشرد به جوبار زندگی

ته مانده های این نفس خسته را ندید

بی آنکه درد این غزلم را دوا کند

جانم گرفت و بیت ز غم جَسته را ندید

عشقش میان جان و دلم بود و لحظه ای

این عشق جاودانه و پیوسته را ندید

زخم کهنه ی میهن

"میهنم! زخم کهنه ای داری

کهنه دردی به سینه ای داری

زخمی از دشمنان دوست نما

باد برد

مرغکی بودم ولی بال و پرم را باد برد

آشیان گلشن شور و شرم را باد برد

تا نسیم از خار زار این گلستان زخم خورد

گردبادی جَست و گلهای ترم را باد برد

چون که شد طوفان خصم غیر،شاه ملک من

پاره های پیکر بوم و برم را باد برد

خار زار خار و خس شد لاله زار میهنم

تا که خیل لاله های پرپرم را باد برد

مسجد بی قبله

"در مسجد ما قبله اگر هست،یکی نیست

در مسلک ما قبله،از این دست،یکی نیست

در قلب پرستشکده،بی قبله ترینیم

در اوج پرستش،همه، بی قبله و دینیم

در سجده،به دنبال زر و شاهد و کینیم

با عشق زر و شاهد و کین،در پی دینیم

ای مسجد بی قبله،که بی قبله ترینی!

تا کی تو پرستش گه این جمع چنینی!؟

در مسجد ما قبله اگر هست،یکی نیست

ای مسجد بی قبله،که بی قبله ترینی.                             تا کی تو پرستش گه این جمعِ چنینی!؟

در پیکره ی بندگی ناب عبادت

حسرت

نه حظی بردم از عمرم،نه کیفم کوک دنیا شد

به هر سویی که رو کردم نصیبم رنجِ تنها شد

به هر سویی دویدم تا که فردایی شود پیدا

در آخر مقصدم امروزِ دیروزینِ فردا شد

خدا را در دل سجاده می جستم ولی دیدم

که شیخِ سجده داران خود،خدای سجده ما شد

برای لقمه نانی،جای درگاه خداوندی

تمام قامتم پیش کسان تا فرش،دولا شد

بزن باران

بزن باران کویری تشنه ام خشک و ترک خورده

کویری تشنه ام در سرزمینی ابری و بارانی، افسرده

پرم از هق هق خاموش و پنهانی

میان برزخ سجاده ابلیس در آیین شیطانی

بزن باران بزن بر شیشه ی بغضی ترک خورده

بر این ویرانه های خاکی و غمگین و دلمرده

از آن روزی که چشم چشمه مهتاب

اسیر خشم آتش پاره هایی خالی از احساس باران شد

احساس باران خورده

رعد و طوفان را از آن روزی که دعوت کرده ایم

سیلی از اندوه ،سهم این ولایت کرده ایم

بلبلان لب بسته در زندان طوفان خورده اند

ما به خاموشی در این طوفان کفایت کرده ایم

ما در این خاک هزاران قصه هرجایی فقط

داستان زاغ و روبَه را حکایت کرده ایم

شهرزاد قصه این سرزمین راسالهاست

زرخریدِ شهریاری بی کفایت کرده ایم

چایی اگر مهمان کنی

چایی اگر مهمان کنی من را خریدارت شوم

مجنونترین پیمانه ی لب سوز بازارت شوم

من را اگر در کافه ی پیمانه نوشت جا دهی

خود باده گردان لب سرخ و شکربارت شوم

جامی بگردان نازنین! با ساغر چشمان خود

شاید که با چشمک پرانیها خودم یارت شوم

لبخند تو مثل گلی آرام بخش درد ماست

باید برای چیدنش هر لحظه بیمارت شوم

یخ کرده ام از سردی طرز نگاهت نازنین!

چایی بریزان با نگاهی گرم، تبدارت شوم

rezaeea736

شعرها (10)

محتواها (0)