چشم

که ما بین چشمانمان اتفاق افتاد

معظمه جهانشاهی

می سوزاند در کوره ی نبودنت

می گذارم دست به شانه ی تهران

من فدای آن دو چشم ِ خمارت

می شود که دل رسد به وصالت ؟

ورق می زند صفحه های خط خطی را

از یاد ببرد روزمرگی های زندگی اش را

نرسیده به میدان اضطراب

نشانی ات را مرور می کند

تا به کشف حادثه ای شاد برسد

سفر کردم ز سیرجان به تهران

شدم آواره ،در زیرِ باران

که چگونه در بند دلم نشستی

تا یاد تو در هر نفسم شد جاری

از عشق نوشتم دو سه بیتی عالی

با وصف تو در صفحه ی ذهنم دیدم

این صفحه گلستان شده از غم خالی

بیا  با رفتنت  دل   رفته     از هوش

بیا     تا غم شود هر دم    فراموش

نگاهم سرد و با چشمان خاموش

تو را ای نازنین   گیرم درآغوش