رباعی سروده داوود محمدکیا

دیگر قلمی بیت تو آغاز  نکرد،

آن دفترِ مرده را دگر باز نکرد.

چون وارث بی ارث در این گورستان

بر مرده تو، کلام آغاز نکرد

داوود محمدکیا

ای پول، به بویِ خویش، دلها بِبَری

با صفر زیاد، هزار معنا بخری

چون رشته‌ی ایمانِ دلت پاره شود

غیر از جگرِ سوخته، سودی نَبَری

چشمان تو طرحی ‌ز بهشت است عزیز

عطر تو طلسم این سرشت است عزیز

عاشق شده‌ام، دست خودم نیست که نیست

این عشق درون سرنوشت است عزیز

روز ازل باده‌ی جانم تو شدی

در باغ دلم سروِ روانم تو شدی

تقدیر نوشت و من شدم حیرانش

آن نقطه‌ی عطفِ داستانم تو شدی

مکن باور هر آن کس را که می‌گردد پی القاب

تفاوت می‌کند بودن، میانِ تشنه و سیراب

یکی از بی‌کسی آید، تو را مأوایِ خود سازد

یکی در اوجِ استغنا، تو را با خود برد

عزیز آن است کز بینِ هزاران مه‌وشِ عالم

فقط بر رویِ ماهِ تو، گشاید دیده را از خواب

نه آن‌کس که گرفتار است، یاد تو کند هردم