رسم روزگار

حسین شفیعی، خوشدل اصفهانی

عشق

هر که عاقل شود از تیر بلا دور شود

عشق حلاج کند هر که چو منصور شود

به مشامش نخورد آنکه دمی بوی جنون

در حریم دل ما وصله ناجوری شود

دوری از دیده

دوری از دیده ولی در دل و جانی همه روز

ماه تابان منی گرچه نهانی همه روز

نیست بی یاد تو آرامشی ای دوست مرا

تا تو در خاطری آرامش جانی همه روز

من گدایی تو را فخر دو عالم دانم

و چه خوب است که سلطان جهانی همه روز

عارفان جمله به دنبال تو گشتند ولی

بای بسم الهی و قرق نشانی همه روز

می‌چسبد

چنانچه بر تن کاغذ سر خودکار می‌چسبد

برای قشر زحمتکش همیشه کار می‌چسبد

ببر نقاش را در خانه ات از بهر نقاشی

ببین وانگه چگونه رنگ بر دیوار می‌چسبد

به وقت صرف صبحانه میان کار میدانی

که بعد از خوردن چایی یه نخ سیگار می‌چسبد

برای عده ای نادان، که نام خود نهند انسان

زدن زیرآب همکاران، بدان بسیار می‌چسبد

زمانه

بلی زمانه عوض میشود ولی دل نه

بلی قیافه عوض میشود ولی گِل نه

سرشته شد گِل من از گِل تو روز اَزَل

سرشت و مایه ما شد یکی و حاصل نه

به عشق وصل تو عمری نفس کشیدم من

دلم ز عشق تو یکدم نبود غافل نه

تمام حسرت من آرزوی دیدن توست

که روبه روی تو باشم ولی مقابل نه

چرخ گردون

این چرخ و فلک نبین که پیرو کهن است

هر گردش او پُر از سکوت و سخن است

دلبسته به این چرخه و بازیچه مشو

از بهر فریب تو پُر از فوت و فن است

بر مال و جمال خود مشو غٌره عزیز

این جامه که داری به تن آخر کفن است

صد منزل اگر روی زمین ساخته اند

در زیر زمین شاه و گدا را وطن است

رباعی

در اول هر کار بگو بسم الله

خواهی بشود بگو که ان شا الله

گویند که وزن یک رباعی این است

لا حول و لا قوه الا بالله

نان و شعر

گفتا چه می خوری، هستی چنین شباب

هر روز بره یا هر شب کباب ناب

من بی معطلی دادم به او جواب

یک لقمه نان و شعر، یک جرعه از کتاب

مادر

کانون مهر و عاطفه در خانه مادر است

چون گوهر یگانه دُردانه مادر است

ققنوس در پس افسانه است و بس

آنکس که نیست سر به سر افسانه مادر است

تقدیم به مادر

تا که گشودی به جهان دیده ام

جز تو کسی را نپسندیده ام

روی تو را دیده و خندیده ام

چونکه نهادی به زبانم سخن

نام تو را گفته و برگزیده ام

تا چو الف قامت من راست شد

دال شده دست تو بوسیده ام

نای نی

چون حدیث عشق با نی می‌کنی

ناقه عمر مرا پی می‌کنی

نی مرا حالی به حالی میکند

از غم ایٌام خالی می‌کند

با نوای نی شبانی می‌کنم

یاد ایٌام جوانی می‌کنم

هان ندارم تاب دوری تو من

با که باد گفت و گویم این سخن

روز نو

تابید به عرش نور خورشید

خورشید به دور عرش تابید

khoshdel

شعرها (41)

محتواها (0)