فنا

در خود بمیر ای دل تا زندگی بیابی

از نیستی خویشتن هستی نو بیابی

این هستی موقت بند تو را ببسته

در عالم جدایی از خود رها بیابی

هر چه تو داری اکنون از آن اوست حالا

تا در فنای خویشتن تو زندگی بیابی

آتش شو و بسوزان هر آنچه از فنا بود

تا در وجود عشقت نوری ز نو بیابی

خداداد آدینه

نبرد با بی آبی و خشگی

شنو ای خردمند روشن‌روان

بگویم تو را نکته‌ای در نهان

چو خواهی که ایران شود سبز و شاد

زمینش به حسرت  نگردد به باد

بباید که تدبیر آبی کنیم

وطن را پر از روشنایی کنیم

دو راه است درمان این درد سخت

که تا سبز ماند بر و برگ و تخت

برف و باران

به نام خداوند کیهان‌ و ماه

نگارنده‌ی مهر و آئین راه

چنین گفت آن رنج‌دیده به تن

که دهقان بگفته به هرمرد و زن

چرا چرخ گردون بشدکج نهاد

دگر برف و باران نباشد زیاد

چرا مهر از ما بریده کنون

شده این زمین خشک و بی آب و نون

پیر خراباتی

ای پیر خراباتی کن تو نظری بر ما

کز باده ی عشق تو این دل شده بس رسوا

در کعبه و بتخانه جز روی تو در دل نیست

اینجاست حریم تو و آنجاست سرای ما

دانی که شب و روزت سودای تفکر شد

سودای رخ ساقی و آن بادهی جان افزا

ما را نه غم دوزخ یا بیم بهشت باشد

ما بندهی این عشقیم  راهی نبود جز را

پیام صلح و دوستی

به نام خداوند خورشید و ماه

بگرداند این چرخ و این دستگاه

جهان را ز آغاز با مهر ساخت

دل آدمی را به شادی نواخت

نه از بهر کین است این زندگی

نه جنگ و نه آزار و درندگی

تو را ای جوان ای خردمند مرد

نه از بهر کینه خدا پرورد

موجودیت

ای بشر ما کیستیم و چیستیم در این زمان

آنچه هستیم خاک نیستیم واقعیت را بدان

نیستیم موجود خاکی  وارد جنت شویم

جنتی  بودیم و  وارد گشته ایم در این جهان

روح ما یک ارمغان معتبر درعالم است

جسم ما پوشاک خاکی بر تن روح وروان

پس بنازم چیره دستی، که بناکرد اینچنین

روح ناپیدا بداد با خاک مرئی را توان

شعر کشتی گیران دلیر ایران زمین

ز نیرو بود مرد را راستی

ز سستی کژی زاید و کاستی

به گود آمدند پهلوانان ما

به امید یاری به یاد خدا

نه بیم حریف و نه افسانه ها

که او را سپر گشت بازو به را

یکی دست گیرد چو کوهی بزرگ

دگر دست جوید به میدان سترگ

صف صوفی

من در صف صوفی و تو در میکده ماندی

دل داده به زهد و تو به پیمانه نشاندی

هر چند ز تقوا به تمنای وصالت

رفتم ره حق لیک تو افسانه‌فشاندی

گفتم که بمانم به طریقت ز خلوصم

دیدم که تو بر جام نظر دل بکشاندی

هر سجده که کردم ز وفا یاد تو بودم

ای عشق چرا بر دل من پشت نمودی

بگیر دستم

سر به سجاده نهادم که بگیری دستم

دل به درگاه تو دارم که به خود پیوستم

سربه دامانم و دل درطلب رخصت تو

در پی عشق و عبادت به حریمت هستم

نور تو راه نماید به حرم تا به حریم

من که پایبند توام در ره تو بنشستم

راز دل با تو بگویم که تویی راز و نیاز

در قدمگاه تو دائم به کمر بربستم

اعتبار

مده از دست کمال و اعتباری

که باشد موهبت برعشق و یاری

دلی کو گام نهد در راه ایمان

بود گنج عظیم در هر دیاری

خبر کن عاشقت را از جمالش

‌کشد هر لحظه مهر و اقتداری

هوای عشق و مستی  رهسپاریست

کریمی دل بری  بر هر حسابی

صلح ودوستی

جهان در سایه‌سار صلح خرم باد و آبادان

که از عطرش شمیم دوستی آید به این بستان

نهال مهر را در خاک دل‌ ده پرورش دانا

که شاخ آرزویش سایه‌بان گردد به هر انسان

به جای جنگ و آشوب و دروغ و فتنه و الحاد

فروزان کن چراغ دوستی در ظلمت و هجران

کسی کز جنگ برگوید نهایت درد سر آرد

و آن کو صلح جوید رستگار آید ز هر زندان

khodadadadineh

شعرها (11)

محتواها (0)