مردن

ایمان

درونم استرومبولی به جوش آمده

حسی شبیه به بی پناهی اینگرید برگمن

سر گیجه مورسو در بیگانه دارم

خودم هم نمی دانم چرا هیچ حرفی نمی زنم

تو رو به روی من نشسته ای

در میان انگشتان ظریفت گیلاسی در دست داری

ای انتظارها تا کی ادامه خواهید داشت؟

ای دزدان بی رحم شادی های کودکانه من

نشسته بر چشمان پریشان من

با شما ها هستم ای انتظارهای کشنده

ای وعده دهندگان  پوچ روزهای خوب آینده

در رویاهایم تو را خواهم دید

با طیفی از نورهای طلایی

بر لب های تلخ از کنیاکم بوسه میزنی

و این بار از تلخی لبانم شاکی نیستی

انگشتان آلوده به بوی سیگارم

در اقیانوس بی انتهای موهای تو

هق هق بارون و برگای زرد