انتظار

چاک چاک قلبمان را درمان نکردند چاکران ، ادعا می‌ریخت فقط از سر و برشان ، انتظار هم نداشتم که کاری کنند ولی انتظار داشتم ز تو آرام جان.

انتظار داشتم که تیمارم کنی ، جان دهم جانان نثارم کنی ، انتظار داشتم که شادمانم کنی ، یا کَم کَمک نظری بر حالم کنی ، اما تو ام خواستی که بیمارم کنی.

آری گویی در هیاهوی زندگی من جهانی باطلم ، منکر می شود مرا حتی هم عقیده ام .

اشکال چیست از من است یا دیگران ، گویی تفاوت دارم با همه در جهان بی کران ، عمری به انتظار بهار عمر خود را فنا داده ام ، غافل از آن که گیر کرده ام همه عمر در خزان ، حال که چشم همه به مَماتِ من است ، می روم بی ادعا سوی رَهِ بی نشان.

حسین منجی

آتش خیال

من همچون تو انسانم ، اما بشر نه

آسمان نیمه روشنم ، اما سحر نه

همچو سربازی که ز جان خود سیر گشته

شمشیر با خود برده ام ، اما سپر نه

تکه تکه می شوم روزی درون جنگ افکار

زخم آن از یار باشد ، هرگز از تبر نه

بر سرم برف سپیدی نشست از رنج ایام

موست اینها ، گَرد آرد و شکر نه

عقایقی

چه شود چه چه زن مست صدایت بشوم

غافل از قافله ها قفل نگاهت بشوم

که تنم وصل تنت هست تا به ابد

تو بگو خود بخواه تا خود فدایت بشوم

سیزده

دیدی که چگونه آن گل زیبای باغ

شد پژمرده و خسته از نور چراغ

آفت افتاد به جان گلستان دلم

پروانه ها رفتند و قلبم شد چراگاه الاغ

مرگ ما گر بشود باعث شادی می رویم

جمع ما جمع گل و پروانه نیست دگر

تا که نیاید اندیشه ایی ز دماغ

پرشدیم از غم ، سکه و نقره زر تباه

وقتی عزیزان کردند مارا نقره داغ

hossein13monji

شعرها (4)

محتواها (0)