اوحدی مراغه ای .خوانش:محمدرضا خوشدل

محمدرضا خوشدل

حرف آخر

همچو همای سعادتی ناگاه

افسوس

میان ثانیه ها شتاب کردن

قصه من ، رنجش تو نیست نازنین....

از باغ سرد

چه سخت است اجبار به بیداری دوباره

کاش به خواب ابد رفته بود

بی هیچ امیدی ، بهر رویش دوباره

کاش بهاری نبود ،کاش فردایی نبود

عشقی میان زمستان است و او

کاش خواب مرگ فرایش می گرفت

باغ زمستانی

وقتی که آسمان نیز بخل می ورزد

وقتی که تاب آدم را ندارد

وقتی ظلم افسار گسترانیده

وقتی عشق بر لب هر بام هرزه گی می کند

تنها باغ زمستانی ست که امیدی دارد

قنوت

ترا در قامت سبزم سحرها جستجو کردم

چو دیدم آیتی از تو به دامانت رکوع کردم

نگاه بی نیازی را چو دیدم در مقام تو

سرم خم گشته در پایت ز شوقت سجده ها کردم

ببوسم هر دو دستانت که بودن را به من دادی

به یادت یار شیرینم ، چه شب ها گریه ها کردم

در این دنیای بی همتا ترا هر لحظه می بینم

شکن آئینه خود را که دنیا را رها کردم

سلام

سلامم را تو پاسخ گوی؛ای آشنای دیر یافته

ای فراتر از تب تند عادت ، از عشق

یافته ام روح پاکت در کلبدی سیمین

و نوازش کرده ام تاری از پیچک زلفانت

چه سخن ها که شنیدم از عشق

انبوهی از کلام

انبوهی از کلام است و دلتنگی

سفر سوسن از این شهر خموش

با هر شعر و صدای خیس آبی

با هر ریزش قطرات بارانی ،

با هر صدای قناری ، هر عبوری

یار مدارایی من

تردید بی تردید بی تکیه گاهم

فانی در اشتیاق خواستنم

صادق ترین دوست والاترین مهر

سینه تو آماج خرابی های من

رزهای صورتی

در انتظار چشمان با سلیقه ات

بیدار می نشینم به انتظارت

انتظار نجات دست غریب و گمگشته ات

امروز روز تست - آغاز دوباره من

روز هراس تو از دردی نا امید

که هر لحظه امروز جوششی ست در موج هایم

hazarhal

شعرها (9)

محتواها (201)