خداحافظی میکنی

داری رد میشی از من و خاطره‌ام

داری میری و من تماشاچی‌ام

تو تقدیر تو سهم من دوریه

منِ بی‌تو باید به چی راضی شم؟

چقدر سخته این لحظه رو دیدنش

یه باغی رو که با دلم کاشتَمِش

حالا بار سنگینِ برچیدنش

حمیدرضا قربانی

نگاهم گنگ و بی‌مقصد، اتوبانای دلخسته

تنم تهرانه غمگین و، دلم لبریز و سررفته

تمامِ آرزوهامو زیرِ پوتینِ شب کُشتن

منه جنگ زده ی تنها دیگه خالی شده پشتم

من این‌سو غرقِ باروتم، با هر ترکش می‌لرزم

از این حالِ بدِ روحی، از این کابوس می‌ترسم

یه عمره توی این برزخ، ما از فردا ترسیدیم

به جای عطرِ بارونا، فقط باروت بوییدیم