شعرگرام - پایگاه شعر و ادب پارسی
شمارهٔ ۹۱۸
حکیم نزاری
حکیم نزاری( غزلیات )
63

شمارهٔ ۹۱۸

مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیم
رند و شوریده و دیوانه و شاهد بازیم
شهر بی فتنه نباشد زِچو ما شیفتگان
که بتی می شکنیم و دگری می سازیم
زاهدان را به چه زادند و چه می پروردند
تا به ایشان زِمیانِ دل و جان پردازیم
عقل زاید شد و مستغرقِ اوییم چنان
که دگر با خود و با عقل نمی پردازیم
پدرم گفت که «هان! تا به کی از شیفتگی؟»
گفتم «ای بابا! ما مستِ ابِد زآغازیم»
گر چه از شیشه ی تقدیر چنان مستانیم
سنگ در کارگهِ کوزه گران اندازیم
همچو طوطی به لطافت همه جان گفتاریم
همچو بلبل به فصاحت همه تَن آوازیم
صورت ما و معانیِ نزاری نی نی
که نزاری نشویم ار چو قلم بگذاریم