رباعی شمارهٔ ۳۷

رباعی شمارهٔ ۳۷

کو همت عالئی که تا پست شوم
کو نیستی ز خویش تا هست شوم
کی می گذرد بعاقلی عمر عزیز
ای عشق بیار باده تا مست شوم