نانِ غبار

این قوم زِ عیبِ این و آن سرمستند

با طعنه، به دکانِ بی‌آبروی پیوستند

چون آینه پیشِ رویِ خود بگذارند

بینند همان زخم که بر مردمان بستند

فرید کیومرثیان

از رنجِ تنم، جهان به رویم در بست

هر سویِ امید، دوا ز دستم بگسست

ناگاه پدر در خواب چو رحمتِ حق، آمد

بوسیدمش و در آغوشش، دردم بشکست

عمرم به گُذر، چه تلخِ جانم بگذشت

آن ریزه‌خوشی، زِ سُودای تنم بگذشت

غفلت، بهانه‌یِ ایام شد و فرصت، نابود

شاید کسی به یادِ من، از گُناهم بگذشت

آن‌چنان درهمم که ندانم کِه منم

روحم؟ نفسم؟ یا روانِی غبار ز تنم

امروز امید و یأس هم‌آغوشِ هم‌اند

نه عقل مرا می‌فهمد، نه دلِ خویشتنم

از زخمِ جهان و رنجِ تن فرسودم

از دستِ کسان، شکسته و پالودم

چون معنیِ درد را به جان دریافتم

دیدم که ز هر جرح، چراغی بودم

با تنِ شکسته، هنوزم نفَس و آرمان باقی بود

در رهگذرِ تلخِ زمان، شعله ز ایمان باقی بود

رنجِ هزار زخم و گرسنگی مرا نشکست ولی

چون دل بشکست، دگر از من چه جان باقی بود