من

من در آستانه‌ی پاییز ایستاده‌ام

در بیست و چهارمین روز از آخرین ماهِ تابستان

به پشت سرم نگاه می‌کنم

به راه‌هایی که دویده‌ام

به کتاب‌هایی که ورق زده‌ام

و واژه‌هایی که در من متولد شده‌اند

اسماعیل رئیسی

کلیدِ سعادت

بدان کوش شوی از خلق رها

که نیست همدمی بر ما به سرا

چو خواهی در دو گیتی نیک بختی

کلیدش هست در خودت و خدا

غبارِ زمان

تکرارِ مکرراتِ یک رویاست

فقط نقابی از رنگ و رقصِ لرزان

همان کاروان‌ سرایِ خسته‌ای است

در آغوش معنا

در این یگانگی شورانگیز

و مدام هوای تو را می نوشم

در تبادلی مجهول حل می شود

که دیگری را جز خویش نمی بیند

این جا، در این نقطه نهایی

مادر

خدایا کن نصیبم این چنین

که مادر خود امید زندگیست

نگاهش می دهد جان را یقین

عشقِ ماندگار

شب و روز بی وقفه حاشا کنی

پرده ای دل را بپوشی و پنهان کنی

همچو قویی که ماند در برِ آب

همچو فرهاد که ماند در برِ کوه

همچو جانی که ماند در برِ یار

دل افروز

به پایت مانده ام ای دل افروزم

خیالت شده کارِ شب و روزم

تو ای گلبرگ مغرورم، عزیزم

زمانی که تو باشی من شهروزم

ایران

وطن خون جاری شده در تنست

هوایش ز غیرت بسی روشنست

سرای دلیران بی باک و گُرد

نظر هر که کرد بر این بوم مُرد

درخشد به تاریخ چو دُر گران

سرآغاز هر نیک ایران است

هماره شهریارِ کیهان است

خیالت

دلم مجذوب جادویت شده بس

خیالت برده بر من راه واپس

گرآن زلفت دهی صاحب شوم من

فصل نگاهت

ای نگارم

خودت باعث رنجی ای نگارم

بیا پیشم که حسرت شده کارم

همه قصدم تو هستی در جهانم

بیا رضوان کن آتش را قرارم

خنیاگر خوش خوان

به قرار دلداگی می کشاند

esmail1383

شعرها (18)

محتواها (0)