شعرگرام - پایگاه شعر و ادب پارسی
غزل شمارهٔ ۱۸۲
انوری
انوری( غزلیات )
68

غزل شمارهٔ ۱۸۲

بدو چشم تو که تا زنده ام
تو خداوندی و من بنده ام
سر زلف تو گواه منست
که من از بهر رخت زنده ام
به رخ خویش بنازی چنان
که من از عشق تو تا زنده ام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خنده ام