شعرگرام - پایگاه شعر و ادب پارسی
غزل شمارهٔ ۱۸۲
انوری
انوری( غزلیات )
203

غزل شمارهٔ ۱۸۲

بدو چشم تو که تا زنده ام
تو خداوندی و من بنده ام
سر زلف تو گواه منست
که من از بهر رخت زنده ام
به رخ خویش بنازی چنان
که من از عشق تو تا زنده ام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خنده ام